Galeria

Brazaville-tik

hilebete generaman Pointe Noiren, eta paretetatik igotzen nintzela nengoen.
Laura hobetzen ari zen, baino oraindik falta zitzaion txirrindan ibiltzeko, eta aukera atera zitzaigun.
Frantziar bikote bat Brazavillera zijoan kotxean eta Laura ekarriko zutela esan zuten.
Gure planetan ez zegoen hara joatea, baino… Aukera ezin hobea zen nik pixka bat disfrutatzeko, baino oraingo henetan bakarrik.
550aurretik, eta frantsezez jakin gabe.
Benetan politta izan da.
Mayombe-ko ohiana pasatzea politta benetan. 25 km-takoa bakarrik, baino
ederki disfrutatu nuen. Kriston zuhaitz puskak burrukan ea zenek argi gehiago hartzen duen eguzkitik.
Ahal den azkarren hazitzen garaienna izateko. Eta bai garaieak direla!!!!!!
Euria egin zidan. Berez euri sasoian gaude, eta zorionez ia ez du euririk egiten ari.
Lokatza, lokatza eta lokatza. Km asko pasa ditut txirrinda bultzatzen.
Guuardabarrosa eta kurpilaren artean sartu zitzaidan, eta kurpilak trabatutak geratu ziren.
Ez aurrera ezta atzera ere. Giltzak hartu eta kendu egin nituen. Orain aurrera egiteko aukera nuen, baino lokatza guztia gorputzera joaten zitaidala.
Orain arte pasa dudan errepiderik zailena izan da. 9 egun izan dira, gogorrak, non berriz ere bizirik sentitu naizen. Egunero neka-neka eginda bukatzen nuen. Batzutan afaria prestatzeko indarrik gabe ere. Baino gauzak zailak jartzen direnean, berrundik,
sakon-sakon izkutatuta daukadan animali hori ateratzen da aurrera egiteko.
Atzera begiratu gabe, beti aurrera.
Errepide honi “The rebel Road” deitzen diote.
75 km-tzako tarte bat dago, arriskutsua. Gerrilla bat dago, ahal duenean kotxeak, kamioiak, turistak geratu eta ahal dutena lapurtzen dietela.
Baino txirrinda batean sartzen dena ez zaie interesatzen, premio ttikiegia da hartzen duten arriskuarengatik.
Bildurrez joan nintzen, kontutan izanda polizi kontrolean Convoian joazn behar nuela esan zidatenean.
Baino ulertu zutenean txirrinda ez nuela kamioi batean sartuko, aurrera joaten utzi zidaten.
Esperientzi politta izan zen. Bertako jendea jatorra, galderak eta galderak. Gaizki pasa dute gerran, eta zoriontsuan izan nahi dute oraitzapenak atzean utzita.
Brazavillera iritsita, nahi ez genuen erabakia hartu genuen.
Euri sasioa dela eta, txirrindan bakarrik ez da egin bahar, egunero burrukatu egin behar da km-ak pasatzeko. Laura ez dago horretarako.
Madridera itzultzen da.
Bakarrik jarraitzen det.
Gogorra izan zen asimilatzea, baino hoberena da.
Bakarrik hasi nuen bidaia, bero laurarekin jarraitu nuen, eta orain bizitzak nik bakarrik jarraitzea nahi du. Hala egingo det.
Oraindik ikusi es dudan toki batekin maitemindu egin naiz. Congoren Iparraldean dagoen 300 km-tako ohiana batekin. Guda zela eta oso remotoa da. Ia ez dago jenderik handik, eta egur moztutzaileak ez dira oraindik hara iritsi.
Lagunak, hara noa.
Munduan horrelako leku gutxi daude, eta geroz eta gutxiago egongo dira.
Ez det galdu nahi.
Nera plana Gabonetik pasatzea zen, baino….
Camerunetik idzatziko dizuet dena kontatuz.
Ondi izan.
Aitor
Advertisements
By ¡¡Plantate!! Posted in Congo

Utzi erantzun bat

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Aldatu )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Aldatu )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Aldatu )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Aldatu )

Connecting to %s